شعر خانه

with or without Boats

2012-01-07T00:40:00.000+03:30

“ Brothels and colonies are two extreme types ofheterotopia, and if we think, after all, that the boat is a floating piece ofspace, a place without a place, that exists by itself, that is closed in onitself and at the same time is given over to the infinity of the sea and that,from port to port, from tack to tack, from brothel to brothel, it goes as faras the colonies in search of the most precious treasures they conceal in their gardens, you will understand why the boat has not only been for our [western] civilization, from thesixteenth century until the present, the great instrument of economic development […], but has been simultaneouslythe greatest reserve of the imagination. The ship is the heterotopia par excellence. In civilizations without boats, dreams dry up,espionage takes the place of adventure, and the police take the place ofpirates.”

Foucault, M. andMiskowiec, J., 1986. Of Other Spaces. Diacritics, 16(1), pp.22-27.

2011-11-06T14:56:00.003+03:30

من معمولن وقتی‌ عصبانی‌ هستم مینویسم چون راه دیگه ای ندارم واسه اعتراض. اصلا نمی‌خوام که تعمیم بدم به همه ، اما تو این مدت خسته شدم از دستِ سوال هایی از دوستان (یعنی‌ خیلی‌‌ها رو من کلا تو زندگیم بیشتر از ۲ ساعت بهاشون حرف نزده بودم) که می‌پرسن دکترا میخونی‌؟ دکترا رو شروع کردی؟ و سوال هایی از این دست. من نمیدونم اما هر کسی‌ اهدافِ خودش رو داره، اما این مدرک گرایی شده بلای جان ما. چه قدر احساس تنهایی می‌کردم، چه قدر احساس خفگی ، چه قدر احساس نتوانی از تحلیل این مرز! با همهٔ سختی هایی که اینجا داره، اما احساس می‌کنم می‌تونم نفس بکشم. اینجا هم بهشت نیست، کلی‌ تز‌ِ بیخود نوشته می‌شه، کلی‌ مقاله‌ به درد نخور چاپ می‌شه، کلی‌‌ها میان که یه مدرک بگیرن. اما خوب راه‌های زیادی هست واسه چاپ و نشر، اما در نهایت کار خوبِ که موندگار می‌شه. اما مدرک گرفتن آرزش نیست، یه جورایی حماقت هم هست، وقتی‌ که میتونی‌ کار کنی‌، پول جم کنی‌ و بری سفر(البته واسه اونائی که پاسپورت ایرانی‌ ندران) و واسه خودت کتاب بخونی‌ و نوشته‌هات رو چاپ کنی‌، مگه آدم دیوانه است بره تو محیط پر استرس دانشگاه، واسه همین هم اکثر همکار‌های من دارن اوقات سالمندیشون رو به صورت فان پی‌ اچ‌ دی می‌گیرن (من الان عصبانی‌ هستم، این ها‌رو اصلا تعمیم ندین)

یکی‌ از بلا هایی که ما رو تهدید می‌کنه، به نظرم تو محیط بین‌المللی هست. ایران رو با زنانِ تحصیل کردش میشناسن و این خطرناکه واسه من، اولا به این دلیل که نمیان بگن آخه چه تحصیلاتی؟ ما‌ها در طولِ دورانِ تحصیلمون چی‌ یاد گرفتیم؟ چه دردی از جامعه خودمون دارمان کردیم؟ به عنوانِ زن چه قدر زنانگی رو شناختیم؟ چه قدر نهادِ خانواده با آموزش زنان تقویت شده؟ چه قدر زن‌ها به صورتِ زن در جامعهِ پذیرفته شدن؟ یعنی‌ اینکه جامعهِ بپذیره که این موجود زن هست نه زنی‌ که مرد گونه رفتار می‌کنه، پس قابل احترامه؟ و هزار سوالِ دیگر...

برای من شده عین تهدیدِ اسرائیل واسه حمله به ایران، یعنی انگار از ایران تو دنیا خطرناک تر از دولتِ داغونه ایران وجود نداره، جریانِ تحصیلات هم همین شده.... نمیدونم چرا رفتم تو خط زنان، احتمالا واسه این بود که داشتم این نوشته رو می‌خوندم ، اما خوب این قضیه به مردا هم مربوطه،کلا تحصیلات تو ایران. حالا راستی‌ شما دکترا رو شروع کردی؟

2011-11-05T00:52:00.004+03:30

اگر که بیهده زیباست شب
برای چه زیباست
شب
برای که زیباست؟ ــ
شاملو

Petersham, Sydney- 4 Nov2011

2011-10-17T05:03:00.000+03:30

... in Iran of Oil and Poverty.....

[Michel Foucault, 1978]

مالیخولیا

2011-10-12T01:40:00.001+03:30

اگه شصت سال زنده باشم، نصفش تا الان گذشته.. خوبه، حوصلهٔ زنده موندن ندارم. میگه واا! میگم من هیچ وقت دوست نداشتم بچه داشته باشم، می‌خوام یه بچهٔ یتیم بزرگ کنم! میگه واا! میگم آره، به بابا هم نیاز نداره اونوقت. میگه واا!

dance, dance, dance.....

2011-10-09T02:09:00.000+03:30

Pina, Official Website

This film made mecrazy… its music [JUN MIYAKE] …. Watch it if you can

Pina, her faith in working and working and working throughmovement, through art, through silence…..

Cosmopolitan

2011-10-05T02:00:00.001+03:30

رفتم کتابخونه محله مون عضو بشم، کارت دانشجو ییمرو نیگا می‌کنه، میپرسه کتاب فارسی میخوای‌؟ میگم نه. بعد با تعجب می‌پرسم از کجافهمیدی من ایرانی‌ هستم؟ میگه از اسمت

میپرسه)اهل صربستان هست ( تو ایران زن‌ها راحت تحصیل می‌کنن؟ میگم آرهبابا، این نسل جدید بیشتر دختر‌ها دارن می‌رن دانشگاه تا پسر ها، میگه، اه، من فکرمی‌کردم حرکت زن‌ها از زمان مشروطه تو ایران شروع شده بود.

یه جشن تولد گرفتن واسه یکی‌ از استادا، میپرسه کیک بذارم واست؟میگم نه. جناب ریچارد میاد کنارم میگه چرا نمی‌خوری می‌ترسی‌ حلال نباشه؟

میگه ماهِ رمضونتون از کی‌ شروع می‌شه؟ میگم تورمضون رو از کجا می‌شناسی‌؟ میگه یه رستوران لبنانی هست ، من میرم مرتب، اما تورمضون می‌بنده

دعوتم می‌کنه واسه باربکیو خونشون. بعد فرداش میاد میگهگوشت حلال از کجا می‌خری برم بگیرم که تو همبتونی‌ بخوری!

میگه من قبل از انقلاب اومدم ایران، دو هفته بیشتر نموندم،زمانِ اون شاه بود. میگم آره محمد رضا شاه. میگه آره همون‌ها که بعد از برکناریمصدق اومدن!

Scoopy

2011-10-01T13:07:00.000+03:30

صبح از خواب پا شدم ، میبینم یک کلهٔ سفید و قهوه ائی سرش رو کرده تو اتاقم و با یه چشم زول زده به من!

ذوق زده از تختم میپرم بیرون تا برم نازش کنم که انگار اون بیشتر از من ذوق زده بود، با پنجه هاش اونقدر رو کف چوبی اتاق رو خراشید که لیزای بی‌چاره مجبور شد بلندش کنه تا کف اتاق رو نکنده بود از جا!

رسما فک کنم ۵ دقیقه تو خونه بود سه هزار بار به همه جا سرک کشید! هر دفعه هم تشریف میبردن تو اطاق من و با دادِ لیزا میومدن بیرون! دفعهٔ آخر هم از همهٔ اموال موجود من رفتن سراغ گلیمی کهبه جای سجاده ازش استفاده می‌کنم و شدیدا به لیسیدن این گلیم ادامه دادن. انگار اکس زده باشه ، چه میدونم عین زنبور که مدام در حرکت، یه لحظه آروم و قرار نداشت.

جناب اسکوپی گویا رسکیوداگ بودن، انگار اینجا سگ‌ها رو جم می‌کنن بعد اگه کسی‌ نیاد اون ها‌رو به فرزندی قبول کنه، میکشنشون، اونها که نجات پیدا می‌کنن، معروفن به رسکیوداگ ! اما لیزا میگفت این جناب اسکوپی رفتارشون شبیه پرنس می‌مونه تا رسکیوو داگ :) از نحو خوابیدنش تا غذا خوردنش .. و امروز هم سهمی دیگر از پرنس بودنش رو نشون ما داد اینکه یهو دیدیم ساکت شد و ناگهان چنان بویی در خانه پیچید که همچنان عطرش داره حالم رو به هم می‌زنه، بله، در کسری از ثانیه رفتن زیر یک میز و پی‌ پی‌ فرمودن!

حالا از صبح تا حالا این لیزا خودش رو کشت از بس از من معذرت خواهی‌ کرد. هر چی‌ میگم بابا ایرادی نداره. سگِ خوب. نمیدونم چرا عذاب وجدنش تموم نمی‌شه، تازه بندهٔ خدا بخاطر من آوردش خونه تا ببینمش، آخه سگ داداشش و قبلا ازش واسم گفت بود و کلی‌ خندیده بودیم و من هم مشتاق دیدار این پرنس بودم. کلهٔ صبح آورده بودش خونه تا من رو غافل گیر کنه که انگار اسکوپی جان بد خواب شده بودن و رو دل‌ کرده بودن

Building Iran

2011-09-24T01:58:00.000+03:30

من نمیدونم اما یکی‌ باید اینو ترجمه کنه

Grigor, T., 2009. Building Iran: Modernism, architecture, and national heritage under the Pahlavi monarchs. New York: Periscope Publishing

در راستای جریان خواندن و نوشتن

2011-09-22T09:36:00.001+03:30

میگفت بنویس.. نمینوشتم ، می‌ترسیدم، فقط نت بر میداشتم، میگفت، حالا یه خط بنویس از خودت، می‌گفتم نمیتونم. کلافه شده بود از دستم جناب اوستا. دیگه نمیدونست چی‌ کار کنه من بنویسم، یه بار گفت، نیگا نوشتن مثل طراحی می‌مونه، قلم رو میگیری دستت و شروع میکنی‌، من هم گفتم آخه من با زبون انگلیسی‌ که طراحی نمیکردم! گفت ، خوب من هم با زبون انگلیسی‌ نمی‌نویسم، دارم با مداد مینویسم. مرد تا من نوشتن رو شروع کردم، و حالا میفهمم نوشتن نوشتنه.. زبون بهانست*.. اینقدر بهم کمک کرد که امروز یکی‌ از استادا که داشت یکی‌ از نوشته هام رو می‌خوند از من پرسید خودت اینو نوشتی‌؟ خواستم بگم آره، صبر کردم گفتم،نه، فلانی خیلی‌ کمکم کرد

*این نتیجه گیری سطحی از اون بخش مسخره وجود من میاد که می‌خواد سریع واسه همه چی‌ حکم صادر کنه.. شما اصلا جدی نگیرین

دوچرخه‌

2011-09-19T14:22:00.001+04:30

از زمستون پریدیم تو تابستون. امروز ظهر داشتم زنده زنده سرخ میشدم زیر آفتاب اینجا. هفتهٔ پیش بدون اغراق من با ۴ تا لباس و جوراب پشمی میخوابیدم.. بعد یه شب همخونه ای محترم اومدو گفت ، اگه میخوای دوچرخه بخری بشتاب که آخر هفته هوا می‌شه ۳۰ درجه. یعنی‌ هوا اینجا تو یک روز هم ممکن از زمستونی تبدیل بشه به تابستونی، پس به هیچ وجه تعجب ننمودیم

حالا بندهٔ خدا این همخونه ای من یه دوچرخه که چند وقتی‌ ازش استفاده نمیکرد، داده بود به من و این دوچرخه رویای دوچرخه سواری من رو کلا نابود کرد، سنگین بود، دنده هاش درست کار نمیکرد، روز اول یکی‌ ازتایرهاش ترکید، کلی‌ هزینه کردم واسه تایرنو ، فرداش سنجاق رفت توش دوباره منفجر شد!! ترمز هاش یه بار تو یه سرازیری برید و نزدیک بود مغزم متلاشی بشه کف خیابون

سیدنی کلا به نظر من تشکیل شده از سه هزار تا تپه! همهٔ خیابونش مثل خیابونای درکه و دربنده بس که شیب داره! آدم راه هم که میره نفسش بند میاد، چه برسه با دوچرخهٔ داغون

خلاصه که من نمیخواستم این رویای زیبام این شکلی‌ تموم بشه عطای دوچرخه لیزا رو به لقاش بخشیدم و به خودم گفتم حالا که دوچرخه اینقدر گرونه و جیب مبارک هیچ جوره جواب دوچرخهٔ نو رو نمیده و دوچرخه دست دو هم من رو از دانشجو تبدیل می‌کنه به تعمیر کار دوچرخه، جهنّم! پیاده میرم تا از این هوای یه ذره شبیه بهاری لذت ببرم........... هر روز صبح یه ساعت پیاده میرفتم تا دانشگاه... و در نامیدی کامل یک روز سر راه، دیدیم که یک مغازه دوچرخه‌ها ش رو به قیمت‌های عجیب داره میفروشه! من هم که این مدت متخصص دوچرخه شده بودم پریدم تو و سر یه چشم به هم زدن یکی‌خریدم بالاخره! حالا نمی‌دونم چی‌ می‌شه بالاخره من زنده میمونم با این دوچرخه سوار‌ی یا نه

شهرداری اینجا داره شدیدا تلاش می‌کنه ملت رو به دوچرخه سوار‌ی ترغیب کنه. این سازمان دهی‌ شون برام خیلی‌ جالب بود. مثلن اینکه هر هفته دو تا کلاس مجانی میذارن، یکی‌ اینکه چه جوری تو شهر میون ماشین‌ها رانندگی‌ کنیم چون اینجا یا خیابون مسیر مشخص واسه دوچرخه‌ دارن ، یا اگه ندران ، خیابون متعلق به دوچرخه‌ها هم هست. این کلاس رو با همون دوچرخه‌ داغون رفتم و کلی‌ اعتماد به نفسم رفت بالا. کلاس دوم اینکه چه جوری خودمون دوچرخه رو تعمیر کنیم. هنوز وخت نشده اینرو برم. ایشالا جناب کریس یه بار دیگه برن خارج من خیالم راحت بشه، بی‌ عذاب وجدان برم...نقشه مجانی‌ پخش می‌کنن با هزار تا بروشور که مسیر‌های امن رو واسه دوچرخه‌ها معلوم کردن با درجه بندی.. اکثر خیابون‌ها لاین مشخص واسه دوچرخه داره، پر از علائم رانندگی‌ که‌ ای ماشین حواست به این دوچرخه‌ها باشه.. قرعه کشی‌ میذارن دوچرخه میدان... چه میدونم .. آها میخوان یه طبقه شهرداری رو تبدیل کنن به حموم عمومی که ملت که عرق می‌کنن بعد از دوچرخه سوار‌ی برن دوش بگیرن روحشون تازه شه، نه که لعنت کنن خودشون رو که چرا دارن به حال گلوبال وارمیمگ در حد خودشون کمک میکنند....خلاصه که اینجوری

بخون

2011-08-29T05:50:00.003+04:30

میگم من این متن‌ها رو نمیفهمم، سخته، میگه خوب سخته! من هم نمیفهمم! میگم چی‌ کار کنم؟ میگه بخون. میگم نمی‌شه یه چیزی بدی من بخونم آماده بشم واسه این ها؟ میگه ، نه! هیچی‌ نیست، فقط بایدهمین رو بخونی‌. یعنی‌ یه کلمه بیشتر نمیگه: بخون! کچل شدم از دست این اوستا!

میراث

2011-08-29T05:39:00.000+04:30

من الان داشتم یه تز‌ می‌خوندم،طرف از دانشگاه پرینستون پا شده رفته بازار تهران با ملت مصاحبه کرده... مثل همیشه که ذهنم هزار و یک جا میره ، این دفعه رفت کرمون. وقتی‌ داشتم با ساکنینِ یه محل کم کم دوست میشدم و اونها من رو تو خونشون راه می‌دادن و کلی‌ اطلاعات بهم میدادند. یکیشون که مغازه دار بود کلا خیلی‌ با من رفیق شده بود. یه روز صبح که دم مغازش مشغول حرف زدن بودیم ، یکی‌ اومد، یادم نمیاد کی‌ بود اما انگار می‌تونست خیلی‌ تو تحقیقم کمکم کنه. رفیگمون رفت پیشش و گفت بیا به این - یعنی‌ من- کمک کن. این فردا می‌شه رئیس میراث فرهنگی‌ و میتونه واسه محلمون یه کاری بکنه. من هم می‌خندیدم.. نفهمیدم این رو دیگه از کجا در آورد.. بندهٔ خدا چه قد خوش بین بود... منِ بی‌ معرفت هم نشد یه بر دیگه برم پیشش و براش توضیح بدم که ریاست کیلویی چند برادر من. تازه اون هم از میراثی که هیچیش باقی‌ نمونده. فرصت نشد.

Chim chimini...

2011-08-20T13:48:00.002+04:30

Petersham, Sydney

August 2011

یلدا

2011-08-18T16:01:00.000+04:30

چشم‌ها و موهای سیاهش برام آشناست... حتا نگاهش آشناست ...انگار که به جایی دور خیر شده، … میگم تو نمی‌خوای برگردی؟ میگه من اینجا دنیا اومدم، الان فقط مسلمون بودن بهم هویت میده، فک نمیکنم برگردم، شاید اگه یه روز بخوام خودم رو بشناسم بر گردم. هر کی‌ ازش می‌پرسه کجائی هستی‌ میگه من افغان هستم.

اولین بار تو کلاس اسلام و سیاست دیدمش. فاطمه ما رو به هم معرفی‌ کرد. فاطمه لبنانی هست، اینجا دنیا اومده، هر کلمه ای که میگه از من می‌پرسه فارسیش چی‌ می‌شه؟ بعد که میگم، ذوق می‌کنه میگه شما چه قد همه چی‌ رو راحت ادا می‌کنین.... از کلاس که داشتم میرفتم بیرون گفت خدا حافظ شما باشه.

بارِ دوم تو یک سخنرانی‌ دیدمش. یه پروفسور ایتالیا‌ی اومده بود در مورد شاهنامه حرف میزد. یک قسمت هایی از شاهنامه رو به فارسی می‌خوند به ماها میگفت گوش کنید آوازِ شعر رو....

بار سوم تو نمازخانه. ایندفعه پرسیدم اسمت چیه، گفت یلدا، و اسمم رو بعد از مدت‌ها با آواز خودش از زبان یکی‌ شنیدم. گفت پدرش بعد از حملهٔ روسیه به افغانستان میره آمریکا، سه تا از برادر هاش اونجا دنیا میان و خودش اینجا. از یکی‌ از برادر هاش میگه که بینِ کار کردن تو ایران و آمریکا مونده.

منا از راه رسید، میگم کجائی هستی‌ میگه مصری، اما نمیتونه عربی‌ حرف بزنه. اینجا دنیا اومده، مدرسه اسلامی رفته، میگه من می‌خوام عربی‌ حرف بزنم تا وقتی‌ میرم مصر بتونم با مادر بزرگم حرف بزنم. یلدا به من میگه یه کم واسه منا فارسی حرف بزن، یه چیزایی سر هم می‌کنم. یلدا خودش رو تو کاپشن پسرونهٔ خاکستریش جم میکنه، پاهاش رو تا بغل می‌کنه و نمیدونم به کجا خیره به منا میگه میشنوی فارسی چه آوازی داره. یلدا نمیتونست فارسی حرف بزنه....

enviro+?

2011-08-14T13:19:00.001+04:30

Why be enviro- mental

when you can be

enviro-normal?

I love the advertisement board at bus stop in front of our faculty

Sydney, July2011

Trilogy of PhD thesis

2011-08-12T00:54:00.001+04:30

History of Iran Modern Architecture in MIT

MAREFAT, M. 1988. Building to power: The making of modern Tehran1921-1941. Doctor of
Philosophy in Architecture, The Massachusetts Institute of Technology.

GRIGOR, T. 2005. Cultivat(ing) Modernities: the Society for National Heritage, Political
Propaganda and Public Architecture in Twentieth- century Iran. Doctor of Philosophy
in Architecture, MIT

KARIMI, Z. P. 2009. Transitions in domestic architecture and home culture in twentieth
century Iran. Doctor of Philosophy in Architecture, the Massachusetts Institute of
Technology

بای سیکل ران

2011-08-05T15:36:00.000+04:30

خوب نمی‌خوام هواپیما بخرم! همه تو بخش فهمیدن دارم دنبال دوچرخه می‌گردم.. یعنی‌ من آدم نمیشم کم حرف بزنم

Self- Education

2011-07-31T05:58:00.000+04:30

هفتهٔ آخرِ تحویل بود و همگی‌ داشتیم از استرس میمردیم. من معمولن تو آفیس تنها هستم، از یکی‌ از بچه‌ها که تا دیر وقت دانشگاه میموند خواستم بیاد تو اتاق پیشم یه مدت، خونه ااش هم نزدیک خونهٔ‌ من بود شب‌ها دیر وخت با هم بر میگشتیم بعضی‌ وختا. یه شب فک کنم ۱ نصف شب بود، شک داشتم. خسته بودم، . تازه اون انگلیسی‌ زبون مادریش بود. گفتم فک کنم این کلمه صفت باشه. تو تو متنت به جای اسم به کار بردیش. چک کرد گفت آره، درست میگی‌.گذاشتم پای خستگیش!
+
یه سری کلاس همینجوری هر ترم میزارم هر کی‌ بخواد میره شرکت می‌کنه، مثلا چه جوری اکأمیک بنویسیم و چه جوری مقاله بخونیم و اینا. معمولن هم دو جور کلاس میذارن، واسه انگلیسی‌ زبون‌ها و بقیه. من فرصت نمیکردم کلاسِ خارجی‌‌ها رو برم، رفتم سرِ کلاسِ انگلیسی‌ زبون‌ها واسه کلاس رایتینگ. معلم که رسید به توضیحِ اجزای جمله بچه‌ها کلا گرامر هیچی‌ نمیدونستن
+
اما همش این برام سوال بود، چرا اینجوریه ؟
+
اومده بود از من آشپزی ایرانی‌ یاد بگیره. یعنی من افتضاحه آشپزیم ، اینا هم گیر میدن پرشین فود میخوان. خورشت قیمه پختیم با هم. خودم واسه اولین بار بود میپختم این خورشت رو،‌ها ها ها. همینجوری داشتیم حرف میزدیم، بهم گفت با رایتینگ مشکل نداری؟ گفتم چرا؟ گفت من وختی اومدم دانشگاه ، شروع کردم به خود- آموزی* واسه نوشتن. یه چند تا کتاب دارم، خواستی‌ بیا بگیرشون.
و همینجور که از همه در حرف میزدیم و چیزایی که قبلا دیده بودم، فهمیدم که انّا یه چیزی دارن به اسم خود- آموزی. به اینها یاد میدن چه جوری خودشون خودشون رو آموزش بدن به جای اینکه کلشون رو از اطلات پر کنن، وقتی‌ جوونن ماهی‌ گیری یاد میگیرن.نه هی‌ ماهی‌ به خوردشون بدن.... من که خودم همهٔ ماهی‌ هایی که خورده اودم رو بالا آوردم.
من مثلن فک می‌کردم خیلی‌ بلدم چه جوری گلیم خودم رو از آب بکشم بیرون تو بحث آموزش اما تازگی‌ها فهمیدم که آوضاعم خیلی‌ خرابه ، یه چیزی تو کلّهٔ من ثبت شده، باید خیلی‌ با خودم کلنجا برم تا عوضش کنم، تا تغییر کنم، باید در ۲۸ سالگی مثل یه بچهٔ ۵ ساله به خودم بعضی چیزا رو یاد بدم.

*Self- education

! بازی

2011-07-16T08:31:00.001+04:30

همون خانوم بامزه بود،اسمش جنیفر هست، با هم دوست شدیم، بعد فهمیدم داره سومین دکتراش رو میگیره، یه ادیتور حرفه‌ای هم هست. یه بار که شله زرد پخته بودم براش بردم کلی‌ خوشش اومد. این بار هم که رفتم خونه جدید واسه لیزا پختم یه کم هم واسه جنیفر بردم. هر وقت که یه کم می‌خوره واسعم میل می‌زنه تشکر می‌کنه و کلی‌ از احساساتش میگه. دیروز میل زده میگه بیا بازی! تو برام شله زرد بیار من نوشته‌هات رو ادیت می‌کنم، من هم کلی‌ خوش حال از این معامله.........بالاخره این عشق شله زرد پزی من به یه دردی خورد

Visual lessons

2011-07-09T08:53:00.000+04:30

Sydney CBD
July2011

looking forever

2011-07-09T08:46:00.002+04:30

Sydney, CBD

July 2011

See more Here

and

Here

الکی‌

2011-07-03T13:19:00.001+04:30

تب دارم، دماغم قرمز شده بدجور، با بدن درد مجبور بودم اسباب کشی‌ کنم امروز، یه عالم درس رو هم انبار شده، جناب کریس بعد از ۳هفته که واسه سمینار رفته بودن اورسیز برمیگردن و از من گزارش میخوان، امیدوارم تا اخرهفته سرما خوردگیم باقی بمونه که باهاش میتینگ دارم. :).. همهٔ اینا به کنار خیلی‌ حس خوبی‌ دارم ، آلبوم آخر ابی رو گوش میدم و با لیزا همخونهٔ جدید خوش و بش می‌کنم، نمیدونم چرا اینقدر خوش حالم! عجیبه احتمالا واسه اتاق جدیدم هست که آفتاب گیر و امروز کلی‌ آفتاب تابیده بود توشو و من ذوق کرده بودم، لیزا یه سر رفت بیرون و آمدنی گفت بیرون هوا خیلی‌ خوبه ها، منم با تب و چشای ور قلمبیده رفتم راه پیمایی و یه کپچینو خوردم ، انگار دیگه روز آخر زندگیمه! شاید هم خوبی‌ حالم واسه این متنی هست که دارم با سرعت مورچه می‌خونم، جناب اندرو بلنتین خیلی‌ زیبا از دولوز میگه و من یه کم می‌خونم کیفور میشم بعد میپرم میرم تو آشپزخونه یه نیم ساعتی‌ استراحت می‌کنم بر می‌گردم ۵ دقیقه می‌خونم و دوباره میپرم میرم سر وخت یخچال.. چه میدونم ، حالم خوب خیلی‌ الکی‌...

حالا دیگه تو رو داشتن خیاله

2011-06-28T15:52:00.001+04:30

Glebe Point Road, Glebe, Sydney

:ابی میفرماید که

حالا دیگه تو رو داشتن خیاله

دل اسیر آرزوها ی محاله

بله خوب

Publish or Perish!

2011-06-23T11:18:00.000+04:30

If you are a research student or interested in research or whatever, I want to introduce you two Software that changed my life:

1- 1. Dropbox

Free download, Handy: it will give you the opportunity to have a supply of memory in internet for free and you can have your folder all the time as you have the access to the internet, so you can work without carrying your hard drive all the time

2- 2. Mendeley

It works like Endnote but in a more professional and handy way. It is FREE! Just try it to change your world as mine was changed too :)

*مرد این بار گران نیست دلم مسکینم

2011-06-19T17:28:00.003+04:30

خدایا
چه قدر تاریخ سرزمین هست که نمیدانم
چه قدر موسیقیست که نشنیده ام
چه قدر آواز هست که گوش به آنها نسپرده ام
چه قدر ادبیات هست که آرامش را با آنها تجربه نکرده ام
چه قدر بازی که نکرده ام
چه قدر آدمی‌ که ندیده ام
چه همه ساحل که رویِ شن‌هایشان قدم نگذشته ام
چه همه شب که بیدار نمانده‌ام با احساس عاشقی
چه همه خدا که تصویرشان را ندیده ام
چه همه درخت که برگ‌هایشان را جام نکرده ام
چه همه تنهایی که نچشید ام
چه همه فکر که نکرده ام
چه همه تجربه.. چه همه تجربه که از من .. از ما... دریغ شد
چه همه امید که از خودم دریغ کردم و دریغ می‌کنم

+

میگه چرا فارسی می‌نویسی تو وبلاگت من که نمیتونم بخونم. خوب من چه جوری بهش بگم که من قرآن رو فارسی می‌خونم، حافظ رو فارسی می‌خونم، من رزقِ روحم فارسی است، من دلتنگیم با شعرِ فارسی دارمان می‌شه، چه جوری بهش بگم که فارسی من رو با سرزمینی پیوند داده که هر چه می‌کنم از وجودم جدا نمی‌شود. سرزمینی که ناا مهربان بود با من، با جوانی با زندگی‌ با زبان با شعر فارسی.... این پارادوکس‌ها دست سر سرم بر نمیدارند... هنوز تو حال و احوال به زبان بیگانه مانده‌ام دارم متن فلسفی‌ می‌خونم.... متنی که قابل ترجمه شدن نیست به فارسی دیگه.... و وقتی‌ ترجمه نمی‌شه انگار رسوب نمی‌کنه تو ذهنم، انگار سیال و روونه ... بند نمی‌شه ، از دستم فرار می‌کنه... من میشنوم متن را اما مکالمه ایه برقرار نمی‌شه ... یادش به خیر زمانی‌ بود که خواستم به هم زبانم بگویم که دوستش دارم واژه‌ها بی‌ رمق شدند ... نمیدونم، شاید باید دوباره عاشق بشوم تا دیالوگی برقرار بشه، گفت گویی عاشقانه رازِ سر به مهر کلام رو باز کنه و ذهنم رو بی‌ زبان کنه... نه فارسی نه لاتین... به مذهب عاشقان در آیم شاید
نه نمی‌شه اینها رو گفت... میگم باشه سعی‌ می‌کنم انگلیسی‌ بنویسم ، واسه رایتینگ هم بهتره ... میگه اینا چیه نوشتی‌ مربوط به کارته؟ .. میگم نه.... میگه باید یه آدم آکادمیک هر روز فلان ساعت بنویسه و بخونه، میگه مگه نمی‌خوای مقاله بنویسی‌؟ ... میگم نه، من می‌خوام رمان بنویسم...می‌خوام کتاب بنویسم، اسمشون رو هم انتخاب کردم... دیگه ایمان آورد که دیوونم

+

همهٔ این چرندیات تحت تاثیر این آهنگ بود که ما را از کار و زندگی‌ انداخت... آکادمیک می‌شویم!

+

دل را به مرد ( بخوانید زن) این بار گران تبدیل می‌کنیم جنابِ حافظ*

+

Speeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeed

2011-06-18T15:15:00.004+04:30

Southrn Cross Station, Melbourne - June 2011-

The Separation

2011-06-14T10:23:00.000+04:30

"People used to die for a coat of arms , an image on a pennant or flag; now they die to improve the sharpness of a film. War has finally become the third dimension of cinema.”

Paul Virilio

+ last night I finally saw Nader and Simin, A Separation! at Sydney Film Festival...

Framework

2011-06-11T02:50:00.003+04:30

Southbank Boulvard, Melbourne, Australia

10 June 2011
.
see more pictures HERE

Background

2011-06-08T16:15:00.003+04:30

first episode

2nd episode

3rd episode
.
Hawthorn, Victoria, Australia

June2011

خوش دست و پایی می‌زنیم

2011-05-25T07:55:00.002+04:30

دسترسی‌ به میلیون‌ها مقاله و ژورنال و کتاب
اینترنت پر سرعت که هیچ وقت قطع نمی‌شه
دانشگاهی که ۲۴ ساعت بازه
اتاقی‌ آروم
کامپیوتری که هر بلایه سرش بیاد سریع درستش می‌کنن
استاد هایی که همیشه واسه جواب دادن وقت دارن
محقق هایی که از سوال پرسیدن استقبال می‌کنن
استادا هایی که همیشه تو دانشگاه هستن
آدم هایی که اومدن تو دانشگاه تا یه تغییری ایجاد کنن
کتاب خونه‌ای که ۹۹ درصد کتاب هایی که بخوای رو داره، اگرم نداشته باشه ، میخره واست
همهٔ این هارو ظرف ۲، ۳ روز بهمون معرفی‌ کردن و گفتن بسم‌الله
اما
ما ازتون مقاله میخوایم
تولید میخوایم
محصول کارتون یعنی‌ پول و اعتبار واسه دانشگاه
دانشگاه اون وقت با پول هاش کتاب میخره، امکانات رو بیشتر می‌کنه
و این چرخه خیلی‌ دورش تنده
ما هم خوش دست و پایی می‌زنیم این وسط
اما
من این چرخه رو نمیفهمم
من این سرعت رو نمیفهمم

التقاطِ سیمهای ارتباطی فرهنگی‌ در ذهن من

2011-05-12T18:02:00.000+04:30

میرم خرید ، اونها هستند که تشکر می‌کنن خرید کردم

سوال می‌کنم، اونها تشکر می‌کنن که سوال کردم

سر صحبت رو باز می‌کنم، اونها تشکر می‌کنن که من حرف زدم

میرم از کتابخونه کتاب میگیرم اونها تشکر می‌کنن

با هزینهٔ اونها دارم تحصیل می‌کنم، اونها از من تشکر می‌کنن که دارم درس می‌خونم

خلاصه که اینا

Wish You Were Here

2011-05-09T13:51:00.003+04:30

see more pic here

چرا به اینجا سر میزنید؟

2011-05-03T15:14:00.000+04:30

من خیلی‌ وقتِ با یه سوال درگیرم، بخوام برگردم عقب میرسم به اون وقتی‌ که وبلاگ افتتاح کردم ، برگردم عقب تر میرسم به اینکه اصلا چرا جذب این دنیای مجازی شدم ، عقب تر فک کنم میرسم به اینکه چرا هستم و اینا.... اما اگه عقب نرم اینقدر و همین الان رو به صورت سوال در بیارم می‌شه اینکه من واسه کی‌ مینویسم و عکس میزارم؟ یعنی‌ کی‌ به اینجا سر می‌زنه؟ چرا سر می‌زنه؟ بودنِ اینجا با نبودنش چه فرقی می‌کنه؟

واسه من که فرق می‌کنه، فرقش هم اینه که .... نمیدونم .. کلا فکر هام قاطی‌ شده..

حالا غرض از مزاحمت این بود که اگه شما جزوِ کسانی‌ هستید که میاین اینجا می‌شه این پرسش نامه ( سال هایی که بالا نوشتم) رو پر بنمایید و به من کمک کنید؟ یعنی کلا بگید چرا به اینجا سر میزنید؟

نخواستین و وقت هم نداشتین ، ایراد نداره، من همچنان ادامه میدم اما با ناا امیدی و اعتیاد البته!! شاید هم باید یه دستی‌ به سر و روی این افکارم بکشم...

2011-05-02T05:51:00.006+04:30

The Old School,University of Sydney

April2011

2011-04-28T04:46:00.004+04:30

University of Sydney, The Old School

در دلم هیچ نیاید مگر اندیشه وصلت / تو نه آنی که دگر کس بنشیند به مکانتسعدی

خانهٔ دوست کجاست؟

2011-04-27T11:11:00.004+04:30

Sydney University

Autumn is coming

design theory

2011-04-26T09:22:00.002+04:30

"When you arrive at the scene of a human disaster, the first thing to do is to stop the bleeding. There is nothing architecture can do until that is done."

Lebbeus Woods

green stone

2011-04-26T04:17:00.001+04:30

Glebe Point Road,

SydneyApril 2011

Home

2011-04-25T05:54:00.002+04:30

Glebe Point Road, Sydney

April 2011

آغوش امن

2011-04-24T04:02:00.001+04:30

Sydney University, The Great Hall

April 2011

جمال جانان

2011-04-22T13:21:00.002+04:30

Sydney, Rozelle Bay

22April 2011

دارم عادت می‌کنم

2011-04-19T15:43:00.001+04:30

دارم عادت می‌کنم به اینکه اگه یه سگ به اندازهٔ هیکل خودم از کنارم رد شد حد اقل جیغ نزنم. اینا واقعا نمیتونن بفهمن که ممکنه یکی‌ از سگ و گربه بترسه
.

دارم عادت می‌کنم که ببخشم .. حتا اون دکتری رو که وقت اومدن بهش گفتم دندونهای من رو حسابی‌ چک بکنه و دیروز به لطف ایشون پری یکی‌ از دندون وقتی که داشتم نون پنیر میخوردم افتاد و کلی‌ مجبور شدم هزینه کنم.. اما حد اقل اینجا دیگه از درد کشنده بعد از پر کردن خبری نبود

دارم عادت می‌کنم اینقدر به خودم سخت نگیرم، به خودم اجازه بدم که توی یه پارک روی یک تابی که واسه خوابیدن درست کردن دراز بکشم و بخوابم و تاب بخورم و نگران هیچ نگهبان یا مزاحمی نباشم

دارم عادت می‌کنم به غرنزدن. دیدن این همه آدم که عاشق کارشون هستن و همیشه دنبال یاد گرفتن جایی واسه غرنمیذاره واسه آدم

دارم عادت می‌کنم به اوو و تصویر مامانم که نمی‌شه بغلش کرد و بوسیدش

دارم عادت می‌کنم به تفاوتم با آدم هایی که همه چی‌ واسشون یه جور فان اه‌ و خیلی‌ راحت می‌تونه بگه که توی ۲۰ سالگی ۴۵ تا کشور رو دیده چون میخواسته بدونه معماری اونجاها چه جوریه و پول ‌ سفر رو از کار کردن تو بار یا پیتزایی جمع کرده

remember

2011-04-18T05:04:00.000+04:30

In remberance of a memory

من چونان زنانی نیستم

که عشق رابه بادبزنی

زنگارگرفته

بدل می کنند

آنان تنها به دوران درسقف انتظار

یقین دارند

اما عشق تو

حتی مرا از عشق تو رها می سازد

غاده السمان

speed in reading

2011-04-15T17:41:00.001+04:30

جناب استاد یه کتاب معرفی‌ کردن بعد فرمودند اگه نتونستی بخونی برو سراغ کار‌های فلانی. خوندن هر خط این کتاب واسم ۳

ساعت طول میکشه... می‌خوام ..... این کتاب ... رو تموم کنم. ببینم تا کجا دووم میارم

book

2011-04-15T07:15:00.000+04:30

رفتم واسه خودم کتاب خریدم. اولین کتاب آدم تو غربت چی‌ باشه خوب؟ من میگم: شازده کوچولو

بعدش شهر‌های نامریی

2011-04-12T13:23:00.001+04:30

.
.
.

خداحافظ آقای هایدگر
.
.
.
.
.

سکیوریتی

2011-04-10T12:05:00.000+04:30

تو راهرو چند تا از افراد سکیوریتی رو میبینم. یه کم میترسم. به خودم میگم یعنی‌ چی‌ شده. میرم تو اتاقم، در رو می‌بندم. بازم میترسم. میام بیرون . کسی‌ تو راهرو نیست. صدای پرینتر از اطاق کناری میاد. خوشحال میشم. میرم اونجا. یه خانوم داره اسکن می‌کنه. میگم سلام ، والا من یه کم ترسیده بودم، روز تعطیل خوب کسی‌ نیست و من این سکوریتی هارو هم دیدم گفتم نکنه چیزی شده. (یه خانوم ناز که موهاشو گرد کرده پشت سرش و با یه قلمو نقاشی نگاهشون داشته... ) میگه نه چیزی نیست. وقتی‌ اینا رو میبینی‌ یعنی‌ همه چی‌ امنه و خوب... خلاصه مکالمهٔ ما طولانی‌ می‌شه و میرسه به اینکه با هم کتاب رد و بدل می‌کنیم.... میام تو اتاقم.. با خودم فکر می‌کنم چرا ترسیده بودم؟... یادم میوفته که پلیس با هر شکلی‌ خیلی‌ وقت بود برا من شده بود نماد ترس... نه امنیت.. یاد میدون ونک میفتم.. یاد میدون آزادی... یاد هفت تیر... یاد روز‌های ترس...

No Description

2011-04-10T10:27:00.001+04:30

Pitt St. , Sydeny

March 2011

ROUGE

2011-04-10T10:25:00.001+04:30

George St. , Sydeny

March 2011

artificial nature

2011-04-10T10:19:00.002+04:30

George St.

Sydney, April2011

برای فرشته

2011-04-06T12:32:00.000+04:30

یه درس این ترم اجباری به ما دادن که اسمش عجیب و غریبه اما به زبون خودمون می‌شه همون روش تحقیق

معلمش ، ریچارد، از اون آدم‌های ذوب در ساینس هست که از اون اول به من گیر داده که متد تحقیقت چیه... من هم با اه و ناله رفتم پیش استاد گرامی‌ که من چی‌ بگم به این آخه؟ استاد هم گفتن ولشون کن یا یه چیزی تو مایه های بگذار در جهل خویش بمانند... تو کار خودت رو بکن.. گفتم آخه چه جوری درس رو پاس بنمایم آخه؟... فرمودند غصّه نخور من در جلسه خواهم بود و اینا.... خدا به خیر بگذراند این دعوای همیشگی‌ ساینس و فلسفه را

به نظر من کلا درس خنده داریه چون همه بچه‌ها با پروپوزال تصویب شده اومدن تو این مقطع... بگذریم

یه جلسه جناب ریچارد دیگه راست رفتند رو اعصاب من بس که گفت ما اینجوری می‌کنیم تو مقالات علمی‌ اما خوب حالا فیلسوف‌های کلاس بگن اونا چی‌ کار می‌کنن. حالا بخش جالبه ماجرا‌ اینه که ما ۳ نفر هستیم که داریم تو حوزه مشابه با یه استاد واحد کار می‌کنیم و دانشجوهای زیادی هم قبل از ما در حال کار هستن... یعنی‌ که ما موجودات تازه آی نیستیم

عصبانی‌ شده بودم خداییش و خیلی‌ خودم رو کنترل کردم که مؤدبانه حرف بزنم و خوب سخت هم هست آدم بخواد با یه پروفسور بی‌ ادبانه حرف بزنه البته... اما کلا بهش گفتم ایناییه که شما میگین خوبه اما ما‌ها که داریم تو حوزه علوم انسانی‌ کار مینیم به مطالب دیگه احتیاج داریم و از ۷ نفر ۳ نفر هستیم تازشم

...

حرفم که تموم شد واقعا نمیدونستم چه واکنشی نشون میده.. گفت من معذرت می‌خوام که همهٔ مثال هم از حوزه کاری خودم هست، اما چند جلسه از بقیه همکار هام میخوان که بیان از حوزه‌های دیگه هم حرف بزنن

جلسه بعد یه برگ داد دستمون که اصلاح شده برنامه کلاس بود .. دیدم اسم چند تا دیگه رو اضافه کرده که میان صحبت می‌کنن. بعد گفت امروز فلانی میاد در مورد فلان چیز حرف می‌زنه

اینجا یه چیزی خیلی‌ واضح هست اون هم حق مسلم دانشجو است... حتا همین آقای ریچارد به ما درس میداد که چه جوری میتونیم از استاد رهنمامون شکایت کنیم با احتیاط البته چون ممکن استاد اخراج بشه

اینرو نوشتم چون داشتم می‌‌مردم از درک این همه تفاوت

کاشا

2011-04-02T04:58:00.001+04:30

خیلی‌ وقت بود به یان قول داده بودم برم دیدن مامانش که خونش ۲ دقیقه تا دانشکده هست... بالاخره دیروز بعد از میتینگ با کریس که کلی‌ انرژی گرفتم تصمیم گرفتم برم دیدن یه خانوادهٔ جدید

نمیدونم اینا چرا اینقدر دوست دارن آدم بره خونشون و واقعا دعوت می‌کنن که واسه یه چایی هم شده بری

عصر که با کریس حرف میزدم نگران بودم ، یه جورایی نمیدونم این راه من رو به کجا میبره.... اما وقتی‌ با هم بحث کردیم یه کم ته دلم آروم گرفت که بیراهه نیومدم... وقتی‌ از تاویل حرف می‌زنه رو صندلیش بند نمی‌شه از هیجان ... یکی‌ از سمینار هاشو برام تو یه رب توضیح داد و رسید به کتاب

"The Catcher in the Rye"

من هم هیجان زده شدم گفتم عالیه.. گفت خوندی؟ گفتم آره... بعد مثال‌های دیگه از فیلم و ادبیات و تفسیر و تاویل... خلاصه حالم خوب شد

بار و بندیلم رو جم کردم که برم خونه مامان یان... داشتم راه میرفتم یکی‌ از پشت سعی‌ میکرد من رو صدا بزنه... خیلی براشون سخته اسمم.... برگشتم یان بود، گفتم بالاخره دارم میرم، اون هم داشت میرفت سر راه یه سر به مامانش بزنه ،از من پرسید دوست پیدا کردی.. گفتم فقط آنیشا... اصلا فرصت نمیکنم... سخته یه جورایی

پسرش کاشا که ۴ سالشه داشت دنبالمون میومد، با دهان پر از کیکش گفت

اما دوست پیدا کردن که آسونه

راست میگفت

نمیدونم چه اصراری دارم مرتب به خودم بگم آدم بزرگ...

من و کاشا دوست شدیم دیروز

2011-03-30T04:55:00.000+04:30

Architecture has always served power and authority in society. It has always served wealth and the wealthy, and is sure to continue this role, by serving to monumentalize, mythologize, and confirm for the public the interests of the already powerful, thereby convincing the non-wealthy that the interest of the wealthy are their interest, too.

Woods, Lebbeus/ The End of Architecture? Documents and manifestos: Vienna Architecture Conference

بهاریه

2011-03-30T03:26:00.000+04:30

هر روز سه هزار* تا زبون مختلف میشنوم

هر روز سه هزار تا سگ متفاوت میبینم

هر روز سه هزار تا بوی قهوه جور واجور احساس می‌کنم

هر روز سه هزار رنگ شاد میبینم

هر روزبا سه هزار ملیّت روبرو میشم

سه هزار یعنی خیلی‌*

یه روز بارونی

2011-03-27T11:45:00.001+04:30

امل- همخونه اي من- دو تا کاسه میده دستم و میگه این‌ها رو ببر بده به ژوزفین تو راهت. پودینگ پخته. میگم باشه. با هم از پله ها میایم پائین. خونم توی آپارتمانی ۵ طبقه هست. دیروز که رفته بودیم بیرون دوربینم رو زیر صندلی‌ ماشینش جا گذشته بودم. دوربین رو بر میداره و سعی‌ می‌کنه تو کیف من که در حال ترکیدن هست جاش بده. آخه دست

من پودینگ هست

خدافظی‌ می‌کنیم و میرم دم خونهٔ ژوزفین ، یه پیرزن بامزه ایتالیايی، دیروز به من میگفت بیا بریم فلان جا شنا، امل می‌خندید و من رو با لباس اسلامی شنا واسش توصیف میکرد، ژوزفین بیچاره هم باور کرد بود

خو‌نه ژوزفین خیلی‌ رویاییه. یه خونهٔ شیرونی قرمز که تو حیاتش كلی گل و بلبل داره، بین دو تا آپارتمان گیر کرده خونش...

در توری رو که در اول هست باز می‌کنم، کلید هاش هنوز به قفله. کلا کسی‌ فک نکنم کلید رو برداره. به دره چوبی با دستم تق تق میزنم اما باز هم خبری نیست..

هر چی‌ در زدم کسی‌ جواب نداد.

کاسه‌ها رو برگردوندم خونه.

وقتی‌ داشتم برمیگشتم دیدم در خونش- یه توری هست- چهار تاق بازه.... یادم رفته بود ببندنمش

life story

2011-03-23T07:59:00.000+04:30

I just feel that I am settled now! it took about a month

accomodation, computer, transportation, friend finding, food, cooking, shopping centers all in less than a month

seems good

new year in book

2011-03-21T09:58:00.000+03:30

From a longer perspective, however, spectacular edifices are the latest manifestation of the marriage between concentration of power and ostentatitious architecture that has been so often consummated in the past. Now, as at many times before they have been unavoidably enlisted into a war zone. They have become targets. Will the architecture of power and the imagery of spectacle survive 9.11.01? Now that certain kinds of buildings seem predestined for destruction, rather than time-traced ruination, can architecture continue to seduce journeying, can it still act as a destination for desire? How will the symbolic purpose of architecture be met in the future? Will architectural symbols maintain their currency in the iconomy? Above all the question is: how might architecture fulfil its social contract at a time when societies are splintering, contracts go routinely unfilled, and architecture itself has become spectacularized ,a hot , even fashionable topic, yet divided against itself, subservient to design and in a creative cul-de-sac?

Architecture of aftermath/Terry Smith/University of Chicago press/2006

to be or not to be

2011-03-19T06:12:00.000+03:30

War and Architecture

2011-03-19T05:32:00.004+03:30

.......... I found these people; it’s good to take a look at their books

+Terry E.Smith

+ Eyal Weizman
+ Lebbeus woods:

“Architecture and war are not incompatible. Architecture is war. War is architecture.

I am at war with my time, with history, with all authority that resides in fixed and frightened forms.

I am one of millions who do not fit in, who have no home, no family, no doctrine, no firm place to call my own, no known beginning or end, no "sacred and primordial site."

I declare war on all icons and finalities, on all histories that would chain me with my own falseness, my own pitiful fears. I

know only moments, and lifetimes that are as moments, and forms that appear with infinite strength, then "melt into air."

I am an architect, a constructor of worlds, a sensualist who worships the flesh, the melody, a silhouette against the darkening sky.

I cannot know your name. Nor you can know mine.

Tomorrow, we begin together the construction of a city”

*It is really interesting that they all have weblogs and they write

2011-03-17T05:01:00.000+03:30

اسمش فرهان هست. با کلی‌ کتاب پا شده اومده بخش ما. ساله آخر هست. رسما ۳ هزار تا کتاب داره. شاه ازش میپرسه چه جوری اینا رو خریدی؟ میگه ۲ شب تو پیتزای کار می‌کنم پولش رو گذشتم واسه کتاب و سفر

از من و شاه میپرسه رو چی‌ کار می‌کنیم و از بین اه‌ اون همه آور اه‌ کتاب واسه ما کتاب پیدا می‌کنه ...

یاد کتاب هام میفتم که با چه عشقی خریدمشون و گذاشم اونجا و اومدم

Sydney in first visit

2011-03-17T03:16:00.000+03:30

First shots

2011-03-14T10:08:00.001+03:30

watch more pictures of my first shots HERE

یار مهربان

2011-03-14T04:03:00.001+03:30

این چند تا کتاب رو واسه شروع بهمون معرفی‌ کردن

Architectural research method

The dissertation: an architecture student’s research handbook

How to write and publish a scientific paper

همشون تو گوگل بوک هستن. اولی‌ هم که به فارسی ترجمه شده. دومی‌ خیلی‌ بامزه است و تازه شروع کردم به خوندن .. خوب ، اما اخری هنوز در کشو به سر میبره . از کتابخونه گرفته بودمشون و توی آسانسور یکی‌ من رو دید و گفت وای ۲ تا کتاب همزمان باید بخونی، کتاب هارو از دستم گرفت و خیلی‌ بامزه ورقشون زد و با من همدردی کرد

What are your interests in architecture?

One of the common mistakes that people make about architecture is that they assume that what they are interested in is also what they know about architecture is already understood by everyone else, and thus that they cannot write a dissertation about it all. This is rarely the case. Indeed, one of the great joys about architecture is that it is capable of being thought about in a near-infinite number of ways. So have faith in the fact that what you are interested in will no doubt be shared by some but not all others, and this is your opportunity to convince everyone else of its importance to architecture.

-- from the 2nd book-

first 3 weeks

2011-03-13T05:37:00.001+03:30

زول زده به تستر

از کنارش رد میشم

میگه میدونی‌ این چه جوری کار می‌کنه

به موهای بورش نیگا میکنم و براش توضیح میدم

نمیدونم پیشفرض ‌ من این بود که هر کی‌ موهاش بوره باید بتونه با تستری که ۳ تا دکمه بیشتر نداره و تازه یکیشون هم کنسل هست کار کنه خوب

میگه من فلانی هستم

میگم منم فرزانه هستم

دستش رو میاره جلو

میگم می‌‌بخشی نمیتونم دست بدم

صد بار عذر خواهی‌ می‌کنه

تو دلم میگم‌ای بابا کاش دست دادم ، طرف مرد از عذاب وجدان

میگه از کشورت بگو، من هر چی‌ شنیدم از اخبار بوده ، یعنی‌ من اگه بیام توی خیابون من رو میکشن؟

میگم تو از کشورت بگو

میگه چیزی میدونی‌؟

میگم هر سال جشن تخریب ‌ دیوار برلین رو میبینم

میگه خوبه.... من چند وقت پیش رفته بودم آمریکا از من میپرسیدن شما هنوز یهودیها رو توی کوره‌ها میسوزونین؟؟

میگه ما مشکلمون با مهاجر‌های ترک هست که میان آلمان بعد یه حقوقی از دولت میگیرن و همون واسشون بسه و دیگه کار نمیکنن، در حالی‌ که ما که شهروند هستیم باید مالیت بدیم و آخرش آنقدر در آمد نداریم که بریم د ور دنیا رو بگردیم

میگه سیگار میکشی؟

میگم نه

میگه مشروب می‌خوری ؟

میگم نه

میخندم و میگم اینا خوب بود یا بد؟

میگه به نظر من اینا شخصی‌ است نشون دهنده خوبی‌ یا بدی کسی‌ نیست.

می‌پرسم اسم پسرتون چی‌؟

میگه فرانچسکو

- یه پسر ۹ ساله یه عزیز و دوست داشتنی-

میگم ‌ من داستان فرانچسکو رو خوندم و خیلی‌ این قدیس رو دوست دارم

میگه من که پدرش هستم نمیدونم جریانش رو، اما ما ادم‌های مذهبی‌ هستیم کلا ... اشاره می‌کنه به مجسمهٔ شام ‌ آخر رو دیوار

میگه تو بخش ما خیلی‌ ایرانی‌ هست

میگم چه خوب

میگه یه چیزی بپرسم؟

میگم چی‌؟

میگه اما اونا روسری ندارن عین تو

میگم خب میدونی‌ تو ایران که همه مسلمان نیستن ، تازه اسلام هزار و یک شاخ داره، اما تو ایران حجاب اجباری هست خوب

میگه یعنی‌ تو میتونی‌ روسری نپوشی اینجا؟

میگم ناهار خوردی؟

اتاق بد جوری سرد شده و من هم تا سردم می‌شه شدیدا به دسشویی نیاز پیدا می‌کنم

حرف‌های ملت که تموم می‌شه میپرم میرم بیرون.

بیرون که میام میبینم آنیشا داره تو راهرو دنبالم میگرد میگه بیا تو کلاس

تا میرم تو کلاس یه آقای مسن با کت و شلوار میاد جلو حال و احوال می‌کنه . من هم خوش و بشی‌ می‌کنم و میشینم. رد که می‌شه میگم این کی‌ بود؟

میگه رئیس بخش بود

خوش و بشش که با من تموم شد ، رفت نشست سر جاش و سخنرانی‌ اش رو شروع کرد. منتظر مانده بودند که من از دسشویی تشریف بیارم

اولین جلسه گروه. من تو دنیای خودم هستم

یکی‌ میگه کسی‌ با کریس هست؟

من همچنان تو دنیای خودم دارم به این حرف یارو فکر می‌کنم که سوپروایزر بنده خدا میگه

I think Farzane is mine!

دلم براش میسوزه که همچین دانشجوی پرتی داره

جلسه اول ‌ با سوپروایزره

میگه هر پنجشنبه گروه جلسه داره بد نیست بیای‌ اما خوب اکثرشون بیخود هستند و حوصلهٔ ادم رو سر میبرند

LOST

2011-03-12T04:43:00.001+03:30

I wonder if I am in Australia or CHINA!!!!!!!!!!!!!!!!!

خواهران و برادران چشم بادومی ما را دچار بحران مکان نموده اند

از منصوره

2011-03-07T05:25:00.002+03:30

تو فرودگاه نشسته بوديم با مامان. ديگه داشت نزديك پرواز من مي شد. سرم رو گذاشتم رو شونه ي مامانم و گفتم مامان دلم تنگ شده، دلم تنگ شده براش. پرواز رو اعلام كردن. مامان مثل هميشه بغلم كردو از حرف هاي هميشگيش گفت. با اينكه تكرارين اما من رو آروم مي كنن اين حرف هاي هميشگي. پا شدم. لعنت به من، نمي خواستم دم رفتم ناراحتش كنم. اما نشد. بالاخره گند زدم. با ناراحتي ازش جدا شدم. خوبه حالا نمي خواستم برم سفر حج. مي خواستم براي چند تا امتحان برم تهران. اما عجيب حس غريبي داشتم. يادم نمياد چه جوري بود كه بخوام الان بنويسم و شرح بدم. فقط احساسي معمولي نبود. خداحافظي كردم و رفتم تو سالن انتظار. سوار اتوبوس شدم و رفتم تو هواپيما. صبح زود بود و فقط ايران اير صبح پرواز داره. نمي دونم اسم هواپيماهاش، چيه اما جدن اتوبوس هاي سير و سفر صندلي هاش از اين هواپيماها بهتره. گذاشتم همه سوار بشن و آخرين نفر رفتم داخل هواپيما. رديف ما از اين سه تايي ها بود و از اونجايي كه من هميشه وقتي مي خوام كارت پرواز بگيرم به شدت تاكيد مي كنم كه كنار پنجره باشم اين سري هم با زحمت از جلوي دو خانم رد شدم تا بشينم كنار پنجره. همه ي كيف پرواز براي من اينه كه از بالا زمين رو نيگاه كنم و با ديدن هزار باره ي ابرها بخندم و ازشون عكس بگيرم و به كناريم بگم نيگا اينارو!!!

خلاصه سر جام كه نشستم ، كناريم اوومد كمربندش را ببنده كه سگكش خراب بود. به من گفت حالا چيكار كنم يا يه چيزي تو اين مايه ها و من هم گفتم خب گره ش بده و خنديديم و وقتي خنديد نگاهش كردم. همين يه سوال باب گفتگو را باز كرد. اسمش منصوره بود. چندين سال ايران نبود و حالا كه برگشته بود وقايع رو به نظرم خيلي جالب تحليل مي كرد. اما من انگار توي يه عالم ديگه بودم. خيلي شيرين و دوست داشتني حرف مي زد و خنده دار. اين قدر خنديدم كه داشتم مي مردم. بهم گفت چه خوبه كه خنده رويي انگار كه هيچ غمي نداري. اما مي گفت معتقده اونا كه مي خندن يه چيزي رو پنهان مي كنن. فيزيك خونده بود و تويه سري موسسات تحقيقاتي الان كار مي كنه. همه ي مثال هاش فيزيكي بودن، من كه چيزي نمي فهميدم اما اينقدر با ذهن و وجودش عجين شده بودند كه زور مي زدم مثال هاشو بفهمم يا ازش مي خواستم برام توضيح بده. اي كاش زود تر مي نوشتم تا جزييات بيشتري از حرفامون يادم ميومد. حيف شد. فقط يادمه كه يهو ديديم همه دارن پياده مي شن. اين قد گرم حرف و خنده بوديم كه نفهميديم اعلام كردن هواپيما نقص فني داره و بايد برگرديم فرودگاه. ما هم گيج و ويج پياده شديم. تو سالن انتظار نشستيم و گفت و من يك سر خنديدم. از خودش خيلي راحت حرف مي زد. من عاشق اين صراحت هستم. معلوم بود خارجه بدجوري روش اثر گذاشته بود. چون خودش را لابالاي كلمات پنهان نمي كرد و خيلي صادقانه خودش را معرفي مي كرد. از خواهرش گفت،از مامانش. از اينكه چرا ازدواج نكرده. از همه چيز. مي گفت من همه جا رفتم غير از آمريكا. دارم برنامه مي ذارم كه براي يه سمينار برم. مي گفت خيلي آدم ديدم ، با خيلي ها نشست و برخاست داشتم فقط دو مليت را دوست داشتم يكي آمريكايي ها و بعد آفريقايي ها. آمريكايي ها چون آزادن، و با تكنولوژي عجين هستن و آفريقايي ها كه روحشون عين طبيعت وسيع هست. مي گفت اگه مي تونستم با يه سياه پوست آفريقايي ازدواج مي كردم. از اونايي كه دوست داشته و اونايي كه دوستش داشتن گفت. ا زاحساساتش مي گفت. بعد گفت نمي شه با توضيح اينا رو گفت بايد بچشي خب. من هم گفتم چشيدم. گفت چي شد ؟ گفتم رفت. گفتم مي دوني چيه؟ گفت چي؟ گفتم تو شكل اوني. البته با روسري. خنديد. گفت مي بخشي نمي خواستم ناراحتت كنم. گفتم نه، عجيبه. چرا من امروز بايد تو رو ببينم و اينقدر باهات احساس نزديكي كنم. چرا اينقدر رفتارات بايد شكل اون باشه؟ چرا ؟ از همه چيز مي گفت. پر حرف بود، از اينكه خودش را خل و چل بدونه ابايي نداشت، زنگ مي زد به خواهرش كه فلان چيز را تو آزمايشگاه چيكار كنه و.... مي خنديد. رفت چايي بياره واسم كه اعلام كردن بريم تو هواپيما. يعني من تو عمرم اينقدر بصورت كامپكت نه حرف زده بودم و نه خنديده بودم

يعني انگار كه قراره دنيا به آخر برسه مرتب در حال حرف زدن و خنديدن بوديم. تو پله هاي هواپيما كه صدا به صدا نمي رسه زور مي زديم كه با هم حرف بزنيم. اون هم چي؟ داشت از يه آزمايش كه رو طلا انجام داده بودند مي گفت، از تغيير رنگ طلا و لحظه اي كه رنگي فوق العاده ظاهر مي شه. صداي موتور هواپيما رو حالا اضافه كنيد به اين توصيفات. مي گفت سه بار آزمايش رو انجام دادم و يه بارش نتيجه در نيومد. گفتم خب نيگا تو دو به سه بردي اما من كلن سه به هيچ باختم. مي خنديديم و از پله ها مي رفتيم بالا.

اين موجود با همه مي گفت و مي خنديد، توصيفاتش من را روده بر كرده بود بس كه خنديدم. دل درد گرفته بودم رسمن. ديگه چيزي نبود كه در موردش حرف نزنيم و چقدر من را ياد اون مي انداخت. اما تفاوتش اين بود كه با منصوره بودن من را خوشحال مي كرد چون خنديدن را و شاد بودن را از من دريغ نمي كرد. اما اون... ديگه اين اواخر خوابش را هم كه مي ديدم اخمو بود و عصباني. يه صبحونه دبش خورديم. گفت ازدواج كن و برو. گفتم اونايي هم كه مي آين ، قصد رفتن ندارن. گفت خب قصد رفتن دارشون بكن. خداي من نيم ساعت فقط داشتم به همين مي خنديدم.

هر چي بيشتر حرف مي زديم مي ديدم كه وجوه اشتراكي بوده بينمان و فقط جاذبه ي چهرهاش نبوده اما اينقدر اين آدم زنده بود و اميدوار كه از خودم خجالت كشيدم. روح بزرگي داشت و مهربان بود. احتمالن اگه بخوام از حرفاش چيزي بنويسم از توش يه كتاب جوك در مياد. بعد خاطرات سفرش. بعد كتاب روايات و احاديث و تجربيات تدريسش و تحقيقاتش..... با هم دوست شديم. اما انگار كه دوست بوديم. به خودم گفتم منصوره از كجا اومد؟ منصوره از كجا اومد تو خاطرات من؟. بعضي وقتا به خودم مي گم شايد منصوره واقعي نبوده، واقعا بيشتر شكل يه رويا بود. زنگ زدم به فرشته و گفتم نمي دوني چقد شبيهش بود، كپي. گفت تو كه دلت تنگ شده منصوره رو شكل اون ديدي. به مامان زنگ زدم. گفتم مامان نمي دوني چه سفر خوبي داشتم. فكر مي كردم هواپيما كه بلند شه اشك هاي من هم سرازير مي شه. اما تا تهران يك سر داشتيم مي خنديديم. اون هم خنده ي از ته دل. تا حالا اينقدر از ته دل با شادي نخنديده بودم. باورت مي شه مامان؟ منصوره من را مومن كرد به ايمان بالاي ابرها.

ليلى و مجنون

2011-03-06T09:03:00.000+03:30

من گم شده ام مرا مجوييد

با گمشدگان سخن مگوييد

عشق تو ز دل نهادني نيست

وين راز به كس گشادني نيست

گويند زعشق كن جدايي

كاين است طريق آشنايي

من قوت ز عشق مي پذيرم

گر ميرد عشق من بميرم

2011-03-04T08:52:00.001+03:30

1st meeting with my supervisor, he talks a lot but I do like it:

" Select an area which you could talk about it with your heart,then construct your future with your dreams....."

seems interesting for the start

a new problem called Pets

2011-02-28T07:42:00.000+03:30

In search of an accommodation without

CAT &DOG

Summer in Winter

2011-02-25T15:13:00.002+03:30

first day observations.............

" Which part is city and which part is university???? I was really confused "

there is no wall

there is no boundry

there is color

there is bicycle

دقیقه نود با سقراط

2011-02-18T14:07:00.001+03:30

شروع كرده بودم به خواندن كتاب پزرگمز در راستاي پاسخ گويي به جنونم، همش اشاره مي كرد به نوشته هاي افلاطون و خب من هم نخونده بودم و كلن نمي فهميدم قضيه چي به چيه.... رفتم سراغ بخش مذكور در كتاب رساله هاي افلاطون* . خوندمش و از اين همه گفت و گوها و برهان ها و بحث هاي سقراط لذت بردم و كلي از نقاط تاريك ذهنم روشن شد ... كلي ايده جديدي به ذهنم رسيد و مصمم تر شدم راهي كه پيش گرفتم رو ادامه بدم.... ... رفتم تايپش كردم. آپلودش كردم تو فورشير. نمي دونم كار درستيه يه بخش از كتاب رو تايپ كني و بذاري رو اينترنت يا نه؟

* دوره آثار افلاطون

ترجمه : محمد حسن لطفي، رضا كاوياني

شركت سهامي انتشارات خوارزمي

بخش مهاني(عشق)

هوالباقی

2011-02-10T14:33:00.001+03:30

خوشم میاد کلن بلاگ اسپات ضد انقلاب تشخیص داده شد و فیلتر شد
"روحش شاد"

حتما برادران وقت نداشتند یکی یکی بررسی کنن، گفتن اصلن وبلاگ، تازه اونم از سرور خارجیش بد که هیچ، حرام است

ما هم طبیعتا فیلتر شدیم، رفت

فکر کنم به این می گن خفقان یا یه چیزی تو همین مایه ها

تو را من چشم در راهم

2011-02-06T19:56:00.006+03:30

Rasouliyan House, Yazd, Iran

See more images of this house HERE

بهمن ماه هشتاد و نه من به روايت تماسي تلفني

2011-01-26T12:11:00.002+03:30

89-11-5

_ خانم حقيقي؟

بله

_ فرزانه حقيقي؟

بله، بفرماييد.

.......

خوشحالي

يادداشت هاي معلمي از كوير-امتحانات

2011-01-23T14:04:00.002+03:30

+ مي گه به ما نمره اضافه نمي كنيد؟ ميگم نه! مي گه فلاني سه نمره به ما داده! مي گم ، خب حتما امتحانش سخت بوده. مي گن : امتحان شما هم بد نبود، حتما بايد كتاب رو مي خونديم، وگرنه نمي تونستيم جواب بديم

+ مي گه من نمي تونم امتحان بدم. مي گم چرا؟ مي گه شوهرم رفته دريا

+ مي آيد سر جلسه امتحان، تا حالا نديدمش. مي گه من خانومم حامله بود نتونستم بيام سر كلاس تو طول ترم

+ مي گم اين چه وضعشه كه همش چونه ي نمره مي زنين؟؟؟؟؟ مي گن ما به اين هفته مي گيم هفته ي التماس

+ مي رم سر جلسه، مراقب ها مي پرسن زمان امتحان چقدره؟ مي گم نمي دونم. يه نيگاه عاقل اندر سفيه به من مي اندازن و من مي خندم مي گم: بذارين هر كي تا هر وقت خواست بشينه. حالا اونا مي زنن زير خنده.

+ بهم مي گه: شما با فلاني نسبتي داريد؟ مي گم پسر عموم هست. فرداش پسر عمو زنگ مي زنه مي گه نمره ي اينو بديا، ‌وام هامون تو فلان بانك دستشه

+ يه دختره تو امتحان گريه مي شه. ‌ اصلن نمي تونم گريه يكي رو ببينم، مثل بعضي ها كه خون مي بينن حالشون بد مي شه، من گريه مي بينم حالم بد مي شه. مي رم ميارمش جلو. به مراقب ها مي گم كسي كاري به اين نداشته باشه. مي گم آروم بشين جواب بده. همه مراقب ها چپ چپ نيگا مي كنن و مي خوان بندازنم از سالن بيرون

+ ديگه شورش را در مياره بس كه تقلب مي كنه. مراقب ها جابجاش ميكنن. مي گم بهش: تبعيد شدي؟ مي گه: منو بذارين يه جايي كه اين چند تا سوال باقي مونده رو هم بزنم، برم

+ شاگرد خوبيه. مراقب ورقه ش رو ميگيره و مياره واسه من مي گه: تقلب كرده. به دختره مي گم آخه تو ديگه چرا. مي زنه زير گريه ، مي گه داشتم مي رسوندم. اشكاش رو پاك مي كنم ،‌مي گم ايراد نداره، نمره ت رو بهت مي دم.

ارمغان

2011-01-20T20:45:00.001+03:30

فیلم کوتاه «نور»* ساخته بهمن کیارستمی با یک روایت شروع می شود. فارغ از درستی یا نادرستی این داستان، نمی تونم بگم که چقدر این روایت کوتاه که خانمی با زبان فرانسه می خواند ، دل نشین است، قصه از این قراره:

« تـاریخ حضور مسیحیان در ایران از قرن سوم میلادی با پیروزی امپراطوری ایران بر روم آغاز می شود. در آن زمان امپراتور شکست خورده روم را به همراه بسیاری از مسیحیان به ایران بردند و فرهنگ مسیحیت برای اولین بار پا به ایران گذارد. در 635 میلادی خطر اسلام برای ایران به تدریج بیشتر می شود. در نتیجه این گروه مسیحیان تصمیم می گیرند ایران را به مقصد چین ترک کنند.

در هنگام ورود به چین مرزبانان از آنها می پرسند: شما در کاروان خود چه از ایران آورده اید؟

آنها میگویند: نور..............»

* فیلمی کوتاه است درباره یک گروه ( متشکل از موزیسین های ایرانی و فرانسوی) که به بررسی نور و صداهای کلیساهای ایران می پردازند. این گروه موسیقی و آواز به سمت شمال غرب ایران(آذربایجان غربی) می روند و در آنها ساز می زنند و آواز می خوانند.... طنین زیبایی صدا و نور و تصویر تو خاطره آدم حک می شه

با گمشدگان سخن مگوييد

2011-01-19T22:54:00.002+03:30

بدون شرح

2011-01-18T22:04:00.002+03:30

می گم می شه مدارک منو امضا کنید؟

می گه باید بری گواهی بیاری که دانشجوی اینجا بودی

می گم آخه مدرکم که مال همینجاست مال همین دانشگاه

می گه چرا با من بحث می کنی؟

می گم آخه ریز نمره هامو هم که نیگا کنین استادای همین جاهستن با مهر خودتون

می گه وقت منو نگیر ، من تازه دارم بهت کمک می کنم که چیکار کنی؟!!!!!

در ادامه... چند روز بعد كه گواهي مي برم:

مي گم خب چرا امضا نمي كنيد؟

مي گه خانم فلاني بايد مهر كنه كه نيست

مي گم خب كي ميان؟

مي گه معلوم نيست. حالشون بد شده رفتن بيمارستان

مي گم خب كسي جاي ايشون كار رو انجام نمي ده؟

مي گه مهرتو كشو ميز ايشون است ، درش قفله ، كليدش هم دست خودشونه

مي گم اگه فلاني مثلا بميره، شما نبايد به اون مهر دسترسي داشته باشيد؟( اينو تو دلم مي گم البته)

عنوان ندارد. يعني نمي دونم چي بذارم اسمش رونصف شبي

2011-01-18T00:53:00.003+03:30

بازارقدمگاه/ كرمان/1387

و مدرنيته.......

2011-01-18T00:48:00.003+03:30

بازارقدمگاه/ كرمان/1387

يعني من نصف بچگيم با اين موجودات سپري شد. از هر دو نوعش

سنت و

2011-01-18T00:44:00.006+03:30

بازارقدمگاه/ كرمان/1387

ترا يافتم، آسمان ها را پي بردم

2011-01-15T20:33:00.002+03:30

Mahan, Kerman, Iran/Dec2010

ماهان، كرمان، دي 1389

Find more scenes of this sunset here

---------------------------------------

كوهساران مرا پر كن، اي طنين فراموشي!

نفرين به زيبايي- آب تاريك خروشان-كه هست مرا

تو ناگهان زيبا هستي. اندامت گردابي است.

موج تو اقليم مرا فرا گرفت.

ترا يافتم، آسمان ها را پي بردم.

ترا يافتم، درها را گشودم، شاخه ها را خواندم.

افتاده باد آن برگ، كه به آهنگ وزش هايت نلرزد!

مژگان تو لرزيد: رويا در هم شد.

تپيدي: شيره گل به گردش آمد..

بيدار شدي: جهان سر برداشت، جوي از جا جهيد.

براه افتادي: سيم جاده غرق نوا شد.

در كف تست رشته دگرگوني.

از بيم زيبايي مي گريزم، و چه بيهوده: فضا را گرفته اي.

يادت جهان را پر غم مي كند و فراموشي كيمياست.

در غم گداختم، اي بزرگ، اي تابان!

سر برزن ،‌شب زيست را در هم ريز، ستاره ي ديگر خاك!

جلوه اي، ‌اي بيرون از ديد!

از بيكران تو مي ترسم، اي دوست! موج نوازشي.

سهراب سپهري/موج نوازشي، اي گرداب

بی حوصلگی

2011-01-15T13:05:00.002+03:30

Melaka, Malaysia, July 2009
See more: Here

دي ماه هشتاد و نه من به روايت گلوبال وارمینگ

2011-01-13T19:37:00.001+03:30

بعضي جاهاي كره زمين

از بس كه بارون مياد

سيل راه مي افته

اونوقت

اينجا

توي يه شهر كويري

پاييز و زمستون را رو هم بذاري

سر جمع يه روز بارون اومده

سرما خوردگي شيوع پيدا كرده

صبر من تموم شده

اونوقت اونا ميگن

Thank you for your patience and time

2011-01-12T00:37:00.002+03:30

Recently, Dell Upton articulated a trenchant indictment of the modern/tradition binary. In ‘Authentic Anxieties’ he stated: ‘the adjectives traditional and modern are themselves artifacts of modernity: tradition did not exist until it was imagined as the defining complement of modernity’.

Focusing on the dichotomous pair of ‘authentic and inauthentic’, he then claimed that the concept of tradition has served as a mirror for the anxiety that ‘arises from the fear that modern life is by its nature inauthentic – even counterfeit or spurious.

D. Upton, ‘Authentic Anxieties’, in N. AlSayyad (ed.), Consuming Tradition, Manufacturing Heritage, New York, Routledge, 2001, p. 299

2011-01-11T17:54:00.001+03:30

I begin with the premise that throughout history architectural forms have migrated – either along with migrations of people (the world has always been nomadic, although the current range is spectacularly wide), or with the reports of travelers who carried goods and ideas from one place to another . . . Such diffusion served a valuable function. Because humans are both imitative and adventurous, the creative impulses of builders have been strengthened and transfused by such gifts. Indeed, great architecture has always traveled, interbred, and synergized. In the process of its transmission, changes have been integrated with existent forms, thus ‘becoming’ the transformed ‘tradition’.

J. Abu-Lughod, ‘One’s Future From One’s Past,’ Traditional Dwellings and Settlements Review, vol.7, no. 1, Fall 1995, p. 8.

2011-01-11T00:15:00.003+03:30

The 1989 publication of Dwellings, Settlements, and Tradition marked both a reat deal of excitement in the field and a reconceptualization of the approach to this subject. I argued at that time:

". . . we are not concerned here with presenting an exhaustive view, nor with unifying terminology or agreeing on paradigms. In fact, we are seeking acceptance of the multiplicity of defi nitions and meanings contained in the idea of traditional dwellings and settlements. In the process of putting

this book together we have tried to avoid proposing grand theories. And yet, recognizing that the worst type of research is one that is ill-defi ned, we did adopt some basic theoretical positions.

One of these was that tradition must not be interpreted simply as the static legacy of the past but rather as a model for the dynamic reinterpretation of the present. "

(N. AlSayyad and J. Bourdier (eds.), Dwellings, Settlements, and Tradition, Lanham, University Pressof America, 1989, p. 3.)

چرا من ساكن روستاهايم؟

2011-01-10T02:08:00.001+03:30

نوشته هايدگر با عنوان« چرا من ساكن روستاهايم؟»:

در دامنه پر شيب دره كوهستاني وسيع جنگل سياه در جنوب در ارتفاع 1150 متري يك كلبه كوچك اسكي وجود دارد. اندازه نقشه كف آن شش در هفت متر است. سقف كوتاه آن بر روي سه اتاق است: آشپزخانه كه ضمنا اتاق نشيمن است، اتاق خواب و اتاق كوچك مطالعه....

جهان كار من اين است.... به معناي حقيقي لفظ من هرگز به منظره نمي نگرم. من شاهد دگرگوني هاي ساعت به ساعت و شبانه روزي آن در گذر با شكوه فصل ها هستم. سرسختي كوه ها و استحكام صخره هاي اوليه، رشد آرام و حساب شده صنوبرها، شكوه ساده رخشنده مرغزارهاي سبز و خرم، زمزمه جويبارهاي كوهستاني در شب بلند پاييز، سادگي نيرومند لايه هاي عميقا پوشيده از برف،‌ تمام اين ها راه خود را باز مي كنند و نفوذ مي كنند و آن بالا از رهگذر تجربه ي روزانه در پيچ و تابند.

و آن همه باز نه در لحظه ي دل خواسته ي استغراق حسي و احساس هنري، بلكه تنها، آن گاه كه دازاين خاصي در ارتباط با كار خويش قرار دارد. فقط كار فضار را براي اين واقعيت كوهستان مي گشايد. روال كار مستغرق در رويداد منظره باقي مي ماند.

وقتي كه در شب ژرف زمستاني توفان وحشي برف با ضربات خود بر اطراف كلبه مي كوبد و همه چيز پوشيده و پنهان مي شود ، آن گاه فرصتي عالي براي فلسفه دست مي دهد. آن وقت بايد پرسش هاي فلسفه ساده و اساسي شود. بررسي دقيق هر انديشه اي تنها ممكن است جدي و با قوت باشد. كوشش براي اثرگذاري زبان همچون ايستادگي صنوبرهاي قد برافراشته در برابر توفان است.

كار فلسفي مثل كار نا متعارف پرداختن به امور غير عادي نيست. اين كار سر از وسط كار روستاييان در مي آورد. آن گاه كه روستايي جوان سورتمه ي سنگين خود را بر آن دامنه كشان كشان به بالا مي برد و به محض آن كه كپه بلندي از چوبهاي درخت راش را بار آن مي كند راه پر مخاطره خود به سوي مزرعه اش را در پيش مي گيرد، هنگايكه چوپان غرق در فكر و خيال گله گاوهاي خود را با گام هاي كند بر روي آن دامنه به بالا مي برد، آن زمان كه دهقان در اتاق خود توفال هاي بي شماري را براي كار بر روي سقف خانه خود آماده مي كند، كار من نيز از همين دست كارهاست. كار من مستقيما به كار و زندگي كشاورزان مربوط است.....

دست بالا، يك شهرنشين تحت تاثير به اصطلاح اقامت در روستا قرار مي گيرد. اما تمام كار من نتيجه عالم اين كوه ها و روستاييانش و از اثر هدايت آنهاست. اكنون كار من در آن بالا هر از گاه به مدت طولاني به واسطه گفت و گوها ، سفرهايي براي انجام سخنراني و كنفرانس و فعاليت آموزشي در اين پايين، فرايبورگ، ‌از هم گسيخته مي شود... تب و تاب خاص كار مرا با خود مي برد و اساسا مرا هرگز بر قانون پنهان آن دستي نيست. يك شهري اغلب از آن تنهايي طولاني ملال آور در ميان روستاييان و در بين اين كوهها در شگفتي نيست. اما تنهايي اي در كار نيست، بلكه آن خلوت گزيدن است.... خلوت گزيني قدرت اصيل خود را دارد كه ما را پراكنده نمي كند،‌ بلكه كل دازاين ما را در جوار واسع كليه اشيا فرا مي افكند.

به نقل از :«كلبه هايدگر/ ادم شار/ ايرج قانوني »

تدريس مباني نظري

2011-01-09T13:38:00.002+03:30

يك تجربه بود بالاخره. مي خواستم روحيه جمعي ، استفاده از اينترنت، جستجو و تبادل اطلاعات را كمي بياموزند. مي خواستم گزارش نويسي را بياموزند، كاري كه در نهايت توليدمي كنند را به رايگان در اختيار ديگران قرار دهند و خيلي چيز هاي ديگر.

تجربه ي خوبي بود. بچه ها خوب همكاري كردند. پروژه هايشان هم داره خوب مي شه و خوشحالم. از بچه ها مرتب مي خواستم كه سوال بپرسند، روحيه پرسش گري را در آنها تقويت مي كردم و مي خواستم كه هيچ چيز را بدون دليل قبول نكنند. اولش سخت بود چون مي ترسيدند اگر سوال بپرسند من از نمره شان كم كنم. طول كشيد تا اطمينانشان را جلب كردم و راه افتادند.

با سوال هايشان مرا به پيش مي راندند تا بيشتر بخوانم ، تا نقاط مبهم ذهنم را تشخيص بدهم تا راه بهتري براي بيان پيدا كنم. كلاس درس نبود براي من. بيشتر به يك كار گروهي شباهت داشت و دارد .... هنوز چون نمره ها را هنوز وارد نكرده ام. اي كاش مي شد به همه بيست داد

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟

2011-01-05T22:51:00.001+03:30

باغ سنگی / سیرجان- کرمان

Bag-e- Sangi/ Sirjan ,Kerman,Iran

find more here

ماه نامه

2010-12-31T13:18:00.001+03:30

December 2010......................................................January2011

بلندترين ايام من اين روزهاست